İlk Okuduğumda Ağlamıştım Çok Güsel Bi Hikaye

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta

okuyordu,

öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir

kere, bir kere

daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan,

aynı otobüse

bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak

cesareti bulmaları

biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her

sabah otobüse

bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı

arkadaşında kaldığı için

o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf

birbirilerini

görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp,

şehrin öbür ucundaki o

durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler

bir süre

sonra...

Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de

çok mutlu...

Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı

kenetlenmişti ki

yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu

zor getirdikleri

günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında

da hep

mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik

düşen, banka

hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı

daha da kabarık

hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden

değildi onlarınki...

Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de

büyüdü, büyüdü...

Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi

sürecine rağman

çocuk sahibi olmayınca, "bütün mutlulukların bizim

olmasını beklemek,

bencillik olur" diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk

yerine, sevgilerini

büyüttüler... "Senin için ölürüm" derdi kadın, sımsıkı sarılıp

adama ve adam

"Hayır, ben senin için ölürüm" diye yanıt verirdi hep...

Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü

kadın, "Bir tanem,

kütüphanenin ikinci rafına bak...." Kütüphanenin ikinci

rafında başka bir

not olurdu, "Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok

sevdiğimi sakın

unutma" Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu

notları okuya okuya

koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi

zaman en sevdiği

çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla

karşılaşırdı... Aldığı

hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten....

Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun

olursa olsun hep

birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama

kırklı yaşların

ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler.

Adam, hastaneden

ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı.

Kadın da mimarlık

bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı.

Artık daha fazla

beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap

durumda bir ev

gördü kadın, üzerinde "satılık" levhası asılı olan. "Ne

dersin, bu evi

alalım mı?" dedi adama. "Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev

yaparız.

Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları

kahvaltıya davet

edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı..." "Sen istersin

de ben hiç hayır

diyebilirmiyim?" diye yanıt verdi adam. "Amerika`daki tıp

kongresinden döner

dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası

bizimdir artık...."

Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde,

ayrılmaları zor oldu

adam Amerika`ya giderken. Her gün, her saat konuştular

telefonla. Gözyaşları

içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra,

kocasında bir

tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu

görünmüyor,

konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için,

sahildeki evi hatırlattı ve

çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap

aldı: "Canım, o ev

bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut..."

Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da

acı, daha da

çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri.

Derdini

söylemesi için yalvardı adama, "Senin için ölürüm,

biliyorsun, ne olur

anlat" diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam,

duyarsız ve

sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya

çalıştıkça, beton

duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla

kanıyordu yüreği...

Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının

birlikte geçtiği

arkadaşına dert yanarken, "Artık dayanamıyorum, sana

söylemek zorundayım"

diye sözünü kesti arkadaşı. "O, seni aldatıyor. İş yerimin

tam karşısındaki

restoranda genç bir kadınla yemek yiyor her öğlen. Sonra

sarmaş dolaş

biniyorlar arabaya...."

"Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları" diye

bağırdı kadın. Onca

yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi

gün, öğle vakti

o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce

ve peri masallarının

sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı

hastanede çalıştığı

genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde

ağırladıkları kadına

nasıl sarıldığını gördü adamın...

Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen

ağlayarak, bazen ona

sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına

her şeyi. İnkar

etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların

orta yaşa

geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi

ağzında ve bavulunu

alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, "son bir kez

kucaklamak isterim seni"

diyecek oldu ama kadın, "defol" dedi nefretle...

İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle

son bulmasına

kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta

kalmaya çalıştı kadın.

Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika`ya yerleştiğini öğrendi.

Bazen yalnız

kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri

geçiriyor, aşkın

yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin

alması için dua

ediyordu.

Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen

zaman bile,

kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan

zilin sesiyle

uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. "Sen,

buraya ne yüzle

geliyorsun" diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.

"Lütfen, içeri girmeme

izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor." dedi genç kadın.

Kanepeye ilişti ve

zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: "Hiçbir şey

göründüğü gibi değil

aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl

Amerika`daki kongre

sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü

kaldığını. Buna

dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte

ölmek isteyeceğini

biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden

sevgilisi rolünü

oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte

Amerika`ya

yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs

durağının

karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve

kurtulacağına inanıyordu ama

olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda

yetiştim. Sana bu

kutuyu vermemi istedi..." Gözlerinden akan yaşları

durduramayacağını

biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline

tutuşturulan kutuyu

açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir

sürü kağıt

duruyordu kutuda. İlk kağıtta, "Lütfen bütün notları

sırayla oku bir tanem"

diyordu... Sırayla okudu; "Seni çok sevdim", "Seni

sevmekten hiç

vazgeçmedim", "Senin için ölürüm derdin hep, doğru

söylediğini bilirdim."

"Fakat benim için ölmeni istemedim" "Şimdi bana söz

vermeni istiyorum."

"Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?" son kağıdı eline

alırken, kutuda bir

anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar

yazılıydı:

"Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım.

Kocaman terasta

martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor

olacağım...."